ANNE VE BABASI OLANLARA

Anneler ve Babalar. İnsanın, hayatını en çok zorlaştırdığını düşündüğü 2 kişidir. Yasaklar, emirler, kurallar, olmazlar, Nayırlar, Nolamazlar; olmazsa olmazlar...
Bilinir ki her insan sevmiyorum bile dese, aslında çok seviyordur her ikisinide. Sadece farkında değildir henüz, onları ne kadar sevdiğinin.
Annelerin kıymetini anlamak için 1-2 seneyi ayrı geçirmek bile yeterli. Ondan uzakta sıcaklığını hissetmeden, sevgisini alamadan, sana bakarken; içinden kopan bir parça gibi bakan gözlerini, yüzünün aldığı o tuhaf hali görmeden, yavrum deyişini duymadan, cennet kokusu kıvamında mis gibi kokan saçlarını koklamadan bilemezsin Annenin kıymetini. O vefakar, cefakar kadınlar bin türlü derde katlanırda sevgisinden ödün vermez evladına karşı.
Bazen tüm dünya üstüne sütüne gelirde sıkıntından-derdinden bunalırsın, herkez bişeylerle meşgulken "Oturup saatlerce anlatsam yine bitiremem derdimi" dediğinde Annenin sıcacık bağrında sevgi akan yüreğine 5 saniyecik atsan kendini, seni sarıverse melek kanatları ile dünyayı unutursun 5 saniyede. SEN HİÇ ÖKSÜZ KALDIN MI ???

Bugün gördüm böyle bi sahne. Akıl sahibi olmayan, tekerlekli sandalye de yaşamaya mahkum, zihinsel engelli bir çocuk bile annesinin sevgisiyle tutunuyor hayata.... Biliyorum mutlaka yapmışsınızdır ama siz yinede üşenmeyin Annenizin yanağına kocaman bir öpücük daha kondurun. Ne oldu diye sorarsa da "Hiç öylesine, içimden geldi dersiniz".