İ-R-N

Zamanımın büyük bölümü geride kalmış, gelecekten ise pek fazla ümidim kalmadığı son günlerde, yeni tanıdığım insanlarda gördüğüm hayat anlayışı ‘zaten iyi durumda olmayan’ psikolojimi iyice alt-üst etmiş, beni içinden tek başıma çıkamayacağım bi psikozun içine sokmuştu. Müteâlam henüz başlamamış acılara yoğunlaşırken bir yandan da kazanmam gereken zihinleri fethetme çalışmalarım sürmekte ve öte yandan öz benliğim dışardan gelen yeni nesnelere karşı adeta savaş açmış, kendi benliğini savunmaktaydı. Bilginin ve yeniliklerin ‘kelebek ömrü’ taşıdığı günümüzde takip etmem gereken yüzlerce yeniliğin içinde ben kendimden geçerken, birde bunları günlük hayata aktarmak ‘zaten taşıdığı yükün ağırlığından iyice çökmüş’ olan omuzlarıma bir kat yük daha yüklemekteydi. Şimdi ne yapmalıyım? Geçmişle hesaplaşmayı bir yana bırakıp, gelecek kaygısına düşmeden, kendimi paketleyip psikolojik savaşların yaşanmadığı ve hayatların hesapsızca, özgürce yaşandığı bir adrese (MLK) İaDeSiz taahütlü olarak postalamalı mıyım.

Bak sen şu işe maneviyata saygıda kusura mı kalmış iki hece

Tepelemesine çık sago omzuma yüklen kır kalbini ver elime…